TEK KALE OYNADIK, İKİ GOL YEDİK!
Yani şimdi ne diyeceğimizi bilemiyorum…Futbolun acı gerçeği budur; bazen en iyi oynayan değil, son vuruşu yapabilen kazanır.
Maç boyunca sahada tek bir takım vardı desek abartmış olmayız. Top bizdeydi, oyun bizdeydi, baskı bizdeydi. Rakip zaman zaman kendi sahasından çıkmakta bile zorlandı. Pozisyon arayan, oyunu yönlendiren, galibiyeti isteyen taraf bizdik.Golleri biz yedik.
Ama futbolun bazen acımasız bir tarafı var.
Siz oynarsınız, siz koşturursunuz, siz mücadele edersiniz; fakat tabelaya bakanlar sadece sonuca bakar.
Ve sonuç şu:
2-0 mağlubiyet.
Peki eksik olan neydi?
Bana göre cevap basit: Cesaret.
Son vuruşu yapabilme cesareti…
Şut atabilme cesareti…
Risk alabilme cesareti…
Maçın son dakikalarında bunu gördük aslında. Kenan Yıldızla birlikte birden bire rakip kaleye yüklenmeye başladık. Daha fazla denedik, daha fazla zorladık. O dakikalarda ortaya çıkan iştah ve kararlılık, maçın başından itibaren sahaya yansımış olsaydı, bugün çok farklı şeyler konuşuyor olabilirdik.
Oyuncular mı?
Mükemmel.
Takım mı?
Mükemmel.
Oyun mu?
O da mükemmel.
Ama futbol sadece güzel oynamanın oyunu değil. Bazen bir adım daha ileri gitmek, bir saniye daha erken karar vermek, bir şut daha fazla çekmek gerekiyor.
Futbolun en acı gerçeklerinden biri de budur:
Bazen en iyi oynayan değil, son vuruşu yapabilen kazanır.
Biz iyi oynadık.
Ama rakip golleri attı.
Ve tabelaya yine o bildik sonuç yazıldı:
0-2.
Bizi seven bütün dünya üzüldü..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder