NE DİYEYİM NE ANLATAYIM Kİ SANA
Rüştü Kam
05.10.2026 – Berlin
Ey sevgili, ne diyeyim, ne anlatayım ki sana?
Girdik ucu bucağı görünmeyen sonsuz bir deryaya.
Dümen kırdık zamanla, kâh sağa, kâh sola,
Bir türlü ulaşamadık düşümüzdeki o karaya...
Sevgi dedik, sevgili dedik, aşk dedik,
Sevgiyi de bulduk, sevgiliyi de aşkı da.
Tuttuk ellerinden, tuttular ellerimizden,
Sımsıcak bir dünyaya birlikte yelken açtık.
Dalgalarla boğuştuk yıllarca, ulaşmak için
karaya,
Savrulduk kimi zaman açığa, kimi zaman kıyıya.
Yolun ucu görününce açıldı ellerimiz semaya,
Kabul oldu sandık duamız; ulaşacaktık karaya.
Meğer o kara, açılıyormuş başka ummanlara…
Yıllar sonra dönüp dolaşıp geldik yeniden avluya.
Bıraktığımız dostlardan pek azı kalmıştı avluda,
Onlar hâlâ koşuyordu; kim bilir, hangi karaya...
Gerçek sandık yaşadıklarımızı, sarıldık
dünyaya,
Bir ömür verdik uğruna; kavuşmaktı maksadımız.
Meğer bir serapmış gerçek diye peşinden koştuğumuz,
Biz hayatı yaşadık sandık; oysa hayat yaşamış bizi.
Bir ömrü sığdırmışız meğer aldatıcı birkaç
hatıraya.
Yollar bitmiş, yıllar yitmiş, ümitler tükenmiş, yüzler değişmiş,
Sadece avlu kalmış geriye, bir de ümit dolu yeni yolcular...
Ey sevgili, başka ne diyeyim, ne anlatayım ki sana...
